Nieuwsbericht Noordenveld: een warm bad

Gepubliceerd op: 23 mei 2017 10:20

Jos Huizinga
Hoe bevalt het in Noordenveld?

Een vraag die mij nog herhaaldelijk wordt gesteld, bij al mijn ontmoetingen in de gemeente, met vrijwilligers, met bestuurders en op straat, ook na de beroemde 100 dagen periode. Juist in die ontmoetingen schuilt het antwoord op de zo vaak gestelde vraag. Het voelt als een "warm bad". Dit jaar had ik voor mezelf uitgeroepen als het "Jaar van de Ontmoeting". Zaterdag kon ik dan ook met volle teugen genieten van ontmoetingen en dan nu bij de opening van de Treftuin achter Het Scheepstrakabinet in Roden.

Ontroerende opening

Een "ontroerende" opening met fantastische mensen die met hart en ziel hadden gewerkt aan het ontwerp en inrichting van de tuin. Pas dan realiseer je je, dat je als bestuurder toch het verschil kunt maken. Met een kleine financiële bijdrage van de gemeente, maar met vaak mooie resultaten en dat vooral dankzij de inzet van veel vrijwilligers. Pas dan merk je ook dat je er als bestuurder niet alleen bent met grootse visies op de toekomst, maar dat het vaak een kwestie is van detail. Het zijn vaak de kleine dingen die het doen. Dat raakte mij zaterdag.

Glimlach van aanwezigen

De blijheid en de glimlach van de aanwezigen, vaak met een beperking maar o zo waardevol voor onze samenleving in Noordenveld. Ik ben echt dankbaar dat ik ze mocht ontmoeten. Hoewel de opening volgens het programma om half vier gepland stond, wilde Gerie Kleine van de organisatie dat we nog een paar minuten zouden wachten. Volgens buienradar was er beter weer op komst. Warempel, direct na de opening brak de zon door en konden we genieten van "de warmte" waar aan we ons konden laven. Dit klinkt wat dichterlijk en hoogdravend, maar zo ervaarde ik het wel.

Verbinding onderling

Het was niet alleen de zon die ons verwarmde maar ook de "verbinding" onderling. Ik moest ineens denken aan Foppe de Haan, die onlangs in de Catharinakerk de leer van "Ubuntu" predikte. Een Afrikaanse wijsheid die wij in de westerse samenleving zijn kwijtgeraakt. Bij ons is het nog steeds: ik denk dus besta ik, in Afrika gaat men uit van de wijsheid dat ik alleen kan bestaan omdat die andere bestaat. Anders gezegd: individualisme versus collectivisme. Bij de opening van de Treftuin putte ik kracht uit het collectivisme. Ik genoot met volle teugen.

Digitaal in plaats van persoonlijk

Terug naar huis moest ik denken aan het artikel van Yvonne Zonderop in de Groene Amsterdammer van 8 maart 2017. "Het collectieve van vroeger bracht binding. De kerk bracht ook je sociale leven en je werk mee. Die sociale binding heeft lang stand gehouden, ook toen de kerk minder belangrijk werd. Nu is dat veranderd. Je hebt tegenwoordig contacten als individu. Het is vluchtiger geworden". Mensen zoeken de binding nu op een andere manier. Sociale-medianetwerken zijn belangrijker geworden. Ik doe er zelf ook volop aan mee. Digitale contacten kwamen in de plaats van persoonlijke ontmoetingen.

Verbinding en meedoen in de Treftuin

Individualisering was het hoogste doel. Maar volgens Yvonne Zonderop komt de periode van individualisme nu ten einde. Er is een dimensie vergeten. Mensen voelen zich niet meer met elkaar verbonden. Ze voelen zich niet meer thuis. Oude visies spreken niet meer aan. De vraag is: welke inhoudelijke visies gaan ons dan van zingeving voorzien. Kunnen we vormen van samenwerking en gemeenschap bedenken die weer een verbinding leggen met zingeving, met religie, met een hogere waarde? Zodat mensen weer voelen en zien waarom ze meedoen aan die samenleving. Een eerste poging van die verbinding en meedoen heb ik zaterdag mogen ervaren, in Roden, achter het Scheepstrakabinet in de Treftuin!